در نیمه راه زندگی آنگاه که با فانوس خیال به پرسه در عمر سپری شده به کوچه های تاریک سرک میکشی و اولین شکستها و پیروزیها را به خاطر می آوری، اگر بخت یار باشی شاید یک شمیم نقطه آغازی را برایت ترسیم کند.
درست همانطور که رایحه شیرینی و قهوه مادام مادلین، گرد خاطرات فراموش شده را از ذهن پروست میزداید و او را به جستجوی زمان از دست رفته وامیدارد بوی چوب هم مرا به کودکی میبرد به جهانی که مملو از جادو و شگفتی بود. برای من درودگری گویی مجالی دیگر برای زندگی است.